Τις ελληνικές θέσεις παρουσίασαν σήμερα στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπου εκδικάζεται η προσφυγή της Γερμανίας κατά της Ιταλίας, οι καθηγητές Διεθνούς Δικαίου Σ. Περάκης και Α. Μπρεδήμα.
Η Γερμανία έχει προσφύγει στη Χάγη επιδιώκοντας την καταδίκη της Ιταλίας, επειδή θεωρεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια, μη σεβόμενα την ετεροδικία της Γερμανίας, έχουν εγκρίνει κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου, αναφορικά με θύματα του ναζισμού στην Ιταλία. Οι κατασχέσεις Γερμανικής περιουσίας αφορούν την αποζημίωση και του Πρωτοδικείου Λιβαδειάς, που επιδίκασε 28 εκατομμύρια ευρώ στα θύματα του Διστόμου και επικυρώθηκε από τον Άρειο Πάγο.
Μιλώντας στο ΑΠΕ, ο γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Θυμάτων Ναζιστικής Κατοχής και δικηγόρος, Μιλτιάδης Σφουντούρης, που βρίσκεται στη Χάγη, εκπροσωπώντας και τον Πολιτισμικό Σύλλογο Διστόμου, ανέφερε πως σήμερα έγινε ιστορική αναδρομή στις αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων.
Στη συνέχεια, υποστηρίχθηκαν οι ιταλικές θέσεις, σχετικά με την ετεροδικία και για το ποιος είναι αρμόδιος να αποφασίζει, για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Παράλληλα, υποστήριξαν ότι το Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο έχει βάλει στο κέντρο τον άνθρωπο και όχι μόνο τα κράτη, ενώ εξήγησαν και το ρόλο του Ανώτατου Ειδικού Δικαστηρίου της Ελλάδας.
“Πιστεύω ότι κάτι μπορεί να γίνει, αν και ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος. Ελπίζουμε ότι η υπόθεση θα πάει κα
λά, καθώς η ελληνική παρουσία στο δικαστήριο ήταν απρόσμενα καλή και γι αυτό ευχαριστούμε τον κ. Περάκη”, τόνισε ο κ. Σφουντούρης.
Η δίκη θα ολοκληρωθεί την Παρασκευή, ενώ εκτιμάται ότι η απόφαση του δικαστηρίου θα ανακοινωθεί το Νοέμβριο.
Με νομικά «πυρά» μεγάλου διαμετρήματος και αποφασιστικότητα στο ύφος απάντησε χθες η Ιταλία στην επιχειρηματολογία της Γερμανίας, διά στόματος επιφανών διεθνολόγων.
Ξεκίνησε μ' ένα «άνοιγμα» του μέλους της αντιπροσωπείας Τζιάκομο Αγιέλο, ότι η Ιταλία δεν θα προβάλει αντιρρήσεις αν το Δικαστήριο της Χάγης κηρύξει παράνομη την απόφαση του Εφετείου Φλωρεντίας, με την οποία κατασχέθηκε στο Κόμο της Ιταλίας η Βίλα Βιγγόνι, σε εκτέλεση της απόφασης που δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου. Στη συνέχεια, όμως, προχώρησε στην ανατροπή των θέσεων της Γερμανίας με νομικά και πολιτικά επιχειρήματα.
Ο καθηγητής Λουίτζι Κοντορέλι, από το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας, υποστήριξε ότι η Γερμανία παραβίασε το Διεθνές Δίκαιο δύο φορές: Και όταν έσφαζε τους αμάχους, αλλά και μετέπειτα, αφού ώς σήμερα αρνείται πεισματικά να αποζημιώσει τα θύματα.
Συντασσόμενος με την άποψη του καθηγητή Μίχαελ Μπότε, ο οποίος χθες σε συνέντευξη Τύπου στο Πανεπιστήμιο της Χάγης παρουσίασε τη γνωμοδότηση που έχει εκπονήσει με εντολή της Διεθνούς Αμνηστίας υπέρ των θυμάτων, υπογράμμισε ότι η ανεξαρτησία των εθνικών δικαστηρίων να αποφασίζουν για θέματα όπως αυτό της ετεροδικίας των κρατών υπάγεται στη βασική αρχή της αυτοδιάθεσης των κρατών, η οποία αυτοδιάθεση -ως εκ τούτου- είναι η υπερέχουσα δικαιική αρχή.
Η Γερμανία, είπε, είναι υποχρεωμένη να αποζημιώσει τα θύματα. Το επιτάσσει το Διεθνές Δίκαιο που ήταν σε ισχύ τη δεκαετία του 1940 και παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα. Αυτό που στο μεταξύ έχει αλλάξει είναι η αντιμετώπιση του προνομίου της ετεροδικίας. Και τούτο διότι αυτό ανήκει στη Δικονομία, η οποία εξελίσσεται. Υπογράμμισε, τέλος, ότι η πολιτεία, εν προκειμένω η ιταλική, δεν έχει το δικαίωμα να παραιτηθεί από αξιώσεις των πολιτών της που εδράζονται στο Διεθνές Δίκαιο.
Ο καθηγητής Σαλβατόρε Ζαπαλά, από το Πανεπιστήμιο της Κατάνια, επέκρινε, τη Γερμανία για το γεγονός ότι στην παρέμβαση εκπροσώπου της προχθές «επιδόθηκε σε καταστροφολογία», όταν έκανε λόγο για χάος που τάχα θα δημιουργηθεί στις διεθνείς σχέσεις σε περίπτωση διάτρησης της αρχής της ετεροδικίας.
Ο καθηγητής Πάολο Παλκέτι, από το Πανεπιστήμιο της Μακεράτα, υπενθύμισε στην παρέμβασή του το άρθρο 12 σχετικής συνθήκης του ΟΗΕ, στο οποίο προβλέπεται ρητά ότι είναι δυνατή η άρνηση του προνομίου της ετεροδικίας, όταν αφετηρία της διαφοράς είναι παραβιάσεις του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου.
Ο διάσημος Πιέρ-Μαρί Ντιπουί, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γενεύης, παρεμβαίνοντας τελευταίος, είπε ότι σήμερα πλέον τα εθνικά δικαστήρια ανά τον κόσμο καλούνται όλο και πιο συχνά να κρίνουν υποθέσεις που αναφέρονται στο Διεθνές Δίκαιο, για τον λόγο ότι αυξάνεται η σημασία της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων του ανθρώπου.
Ο Ντιπουί υποστήριξε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο στη Ρώμη βρέθηκε σε διλημματική θέση και έπρεπε να σταθμίσει. Εκρινε λοιπόν ότι η αρχή της ετεροδικίας δεν είναι θέσφατο και έπρεπε να υποχωρήσει έναντι του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Ετσι αποφάσισε υπέρ των θυμάτων, διότι διαπίστωσε ότι μετά την επί δεκαετίες εμμονή της Γερμανίας να μην καταβάλλει αποζημιώσεις, τα θύματα κινδύνευαν να χάσουν το δίκιο τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου