Και με τους Πασοκογενείς; (του Μάριου Μιχαηλίδη)

Παρακολουθώντας τις κινήσεις του ΣΥΡΙΖΑ στην πανελλαδική πολιτική σκηνή, δια-πιστώνουμε ότι σε εκδηλώσεις του εμφανίζονται πολιτικά και συνδικαλιστικά στελέχη, που εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ, λόγω της «μνημονιακής» του πολιτικής.
Το γεγονός αυτό προκαλεί συζητήσεις με αντιφατικές αξιολογήσεις: άλλοι θεωρούν ότι όλα αυτά προμηνύουν τη μαζική «έξοδο» από το ΠΑΣΟΚ, που μόνο κατ΄ όνομα μοιάζει με το ΠΑΣΟΚ των προηγούμενων δεκαετιών. Άλλοι υποψιάζονται ότι τώρα που «το καράβι βουλιάζει», πολλοί «πηδάνε στις βάρκες», αναζητώντας «πλυντήρια» για να ξεπλυθούν και να επανεμφανιστούν ως «αγνές παρθένες». Άλλοι, τέλος, εκτιμούν ότι πρόκειται περί μεμονωμένων, πολιτικά «ξοφλημένων» περιπτώσεων, που σαν διάττοντες εμφανίζονται και σαν διάττοντες θα εξαφανιστούν.
Ποιος έχει δίκιο; Πιθανά, και οι τρεις απόψεις έχουν μια αντικειμενική βάση. Και «ξέπλυμα» μπορεί να επιχειρείται, και «καμένες» περιπτώσεις μπορεί να εμφανίζονται, αλλά, και γνήσιες, τίμιες προσωπικότητες μπορεί να βγαίνουν στο αγωνιστικό προσκήνιο, έχοντας αποφασίσει τη «μεγάλη έξοδο» από το μαντρί.
Πάντως, η σημερινή, τραγική πραγματικότητα αντιμετωπίζεται ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, προοδευτικές, αγωνιστικές, που θα ενεργοποιηθούν και στο κίνημα και στην κεντρική πολιτική, με στόχο τη σωτηρία του Λαού από τη μέγγενη «ντόπιων και ξένων» αρπακτικών. Απαιτείται ΜΑΖΑ από κόμματα και οργανώσεις, συσπειρωμένα σε ΜΕΤΩΠΟ, στη βάση μιας συμφωνίας για τους αναγκαίους στόχους του σήμερα και, ταυτόχρονα, για τη διαφύλαξη της ιδιαίτερης πολιτικής φυσιογνωμίας του καθενός. Στην πορεία των αγώνων και –μακάρι- των νικών τους, ή θα υπάρξει εμβάθυνση της σύγκλισης κάποιων από αυτούς ή θα «χωρίσουν», ακολουθώντας ο καθένας το δικό του δρόμο. Τίποτε το περισσότερο ή λιγότερο από ό,τι έχει γίνει ή γίνεται σε κάθε μετωπική προσπάθεια, στην Ελλάδα, στη Βενεζουέλα και όπου αλλού.
Ας θυμηθούμε την ιστορική εμπειρία του ΕΑΜ στον τόπο μας, με όλη τη διαφορετι-κότητα των καταστάσεων και των στόχων εκείνης της εποχής σε σχέση με τη δική μας. Τι ήταν ο Σαράφης, ο τιμημένος στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ; Ήταν ένας βενιζελικός α-ξιωματικός καριέρας, βετεράνος του Μικρασιατικού πολέμου, απότακτος μετά το βενιζελικό πραξικόπημα του 1935, ένας άνθρωπος, δηλαδή, που ποτέ δεν είχε συμμετοχή στο εργα-τικό ή κομμουνιστικό προπολεμικό κίνημα. Ποια η πορεία του; Στην Κατοχή, ανέβηκε στο βουνό για να πολεμήσει για τη λευτεριά της Ελλάδας. Εκεί ήρθε σε επαφή με τον ΕΛΑΣ, με τους Κομμουνιστές, συμφώνησε σε μια κοινή, εθνικοαπελευθερωτική γραμμή, αξιοποίησε στο έπακρο τις στρατιωτικές του ικανότητες, έφτασε να γίνει ο ανώτατος στρατιωτικός του ΕΛΑΣ και, αργότερα, μέλος του ΚΚΕ! Μόνο αυτός; Μέχρι και δυο βασιλικοί αξιωματικοί στρατεύτηκαν στον ΕΛΑΣ, πολεμώντας μαζί με τους Κομμουνιστές! Και πόσες άλλες, «κα-ραμπινάτες» περιπτώσεις!
Η τραγική ήττα, άλλωστε, του κινήματος και η κατάληξη στη Βάρκιζα ΔΕΝ ήταν α-ποτέλεσμα αυτής της μετωπικής δράσης, αλλά άλλων, λαθεμένων εσωτερικών εκτιμήσεων και διεθνών εξελίξεων. Δεν έφταιξαν οι σύμμαχοι στο ΕΑΜ…
Επιστρέφοντας στο σήμερα, δε χρειάζεται καμιά δαιμονοποίηση «υπόπτων», όπως δε χρειάζεται καμία πολιτική αφέλεια. Η πολιτική έχει το ρίσκο της, «σιγουράντζα» δεν είναι ποτέ. Όποια/ος αντιπαρατίθεται στα μνημόνια και τη βαθιά αντιλαϊκή – αντεργατική επίθεση, όποια/ος απαιτεί δημοκρατία κόντρα στη νέα «χούντα», όποια/ος συμμετέχει ενεργά στους αγώνες, αυτή/ός είναι ΣΥΜΜΑΧΟΣ. Ήταν παλιά στο ΠΑΣΟΚ, ήταν στη Νέα Δημοκρατία, ήταν στο «πουθενά»; Αδιάφορο! Οι νέες ιστορικές απαιτήσεις οδηγούν σε αναθεωρήσεις, ανακατατάξεις, σε ριζικές αλλαγές. Αν πάνε τα πράγματα καλά, θα έχουμε εξελίξεις, που θα μας κάνουν να τρίβουμε – από ευχάριστη έκπληξη - τα μάτια μας! Και θα πάνε, το αξίζουμε και το μπορούμε!