Λουκάς Αποστολίδης: «Η πολιτική σκηνή είναι άδεια»

«Βιώνουμε μια βαθιά κρίση, φοβόμαστε μάλιστα κάποια καταστροφή, αλλά η πολιτική σκηνή είναι άδεια»(Alain Touraine, «Μετά την κρίση»). Το πολιτικό προσωπικό τόσο σε ευρωπαϊκό, όσο και σε εθνικό επίπεδο, δυστυχώς μοιάζει άβουλο και ανεπαρκές για να αντιμετωπίσει την κρίση.

Στη χώρα μας δε μοιάζει το πολιτικό τοπίο με απέραντο «σκορποχώρι». Κανένας κεντρικός θεσμός της κοινωνίας μας δεν εμπνέει εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη.

Η κυβέρνηση έχει βάλει τον αυτόματο πιλότο, σύμφωνα με τις οδηγίες και το «σχέδιο σωτηρίας» των δανειστών.

Στο κοινοβούλιο οι βουλευτές ψηφίζουν με το βλέμμα στην κάλπη και με συνεχείς οβιδιακές μεταμορφώσεις.

Το άλλοτε κόμμα της πλειοψηφίας «ΠΑΣΟΚ» μοιάζει με καράβι που θαλασσοδέρνεται χωρίς καπετάνιο και χωρίς προορισμό.

Η πολύχρωμη αριστερά εισπράττει εκλογικά την οργή και την αγανάκτηση του λαού χωρίς όμως στρατηγική για διέξοδο από την κρίση.

Η συντηρητική παράταξη η Ν.Δ. εξαιτίας της κυβερνητικής ανικανότητας του ΠΑΣΟΚ επανέρχεται στην πρώτη γραμμή και παριστάνει την «αθώα περιστερά».

Το πολιτικό σκηνικό φαίνεται να παγιώνεται με σημαντικές ανατροπές στους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς δύναμης.

Η ενίσχυση της πολύχρωμης αριστεράς είναι εντυπωσιακή αλλά κατακερματισμένη, χωρίς σαφή στρατηγική για την πορεία της χώρας και την ευημερία των πολιτών. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις αριστερές, σοσιαλδημοκρατικές και κεντρώες δυνάμεις φθάνουν το 65% του εκλογικού σώματος. Η Δημοκρατική Αριστερά λειτουργεί ως «συγκοινωνούν» δοχείο για τις προοδευτικές δημοκρατικές αριστερές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ που απογοητεύτηκαν από την μεταμόρφωση του ΠΑΣΟΚ.

Η αντιμνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει κοινωνικά κινήματα και ακτιβιστές που ξεπέρασαν τις αντοχές και τις ανοχές και πέρασαν σε δράσεις. Διάφορες πολιτικές και κοινωνικές συσπειρώσεις περιτριγυρίζουν το ΣΥΡΙΖΑ.

Το ΚΚΕ ενισχύει την εκλογική του δύναμη κύρια στις δοκιμαζόμενες δυνάμεις των εργαζομένων και των ανέργων. Τα μεγάλα ελλείμματα δημοκρατίας, κοινωνικής πολιτικής αλλά και οικονομικής απόκλισης ( και όχι σύγκλισης) του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ενισχύουν τον ευρωσκεπτικισμό και συνεπώς τα κόμματα που αντιπαλεύουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση ενισχύονται σημαντικά.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ο μεγάλος χαμένος. Από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα διέθετε ένα μοναδικό πολιτικό πλεονέκτημα. Αποτελούσε τον βασικό μοχλό της δημοκρατικής παράταξης, το μεγάλο πολιτικό «χωνευτήρι» που ενέπνευσε το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα στη χώρα μας.

Η ιδεολογική και πολιτική αφυδάτωση σε συνδυασμό με τις κυβερνητικές, μνημονιακές πολιτικές οδήγησαν το ΠΑΣΟΚ στις σημερινές χειρότερες καταγραφές της εκλογικής του δύναμης. Το πολιτικό προσωπικό και οι φιλόδοξοι υποψήφιοι αρχηγοί αναμένουν τις εσωτερικές διαδικασίες του ΠΑΣΟΚ, οι οποίες όμως βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις κοινωνικές διεργασίες. Υπάρχουν ορισμένα αντικειμενικά δεδομένα, που πρέπει κάθε σοβαρός αναλυτής να λάβει υπόψη του πριν κάνει οποιονδήποτε πολιτικό σχεδιασμό για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Η διάλυση της μικρομεσαίας τάξης αλλάζει άρδην το πολιτικό σκηνικό και τους συσχετισμούς ( 500 και πλέον χιλιάδες ΜΜΕ βρίσκονται στο κόκκινο ή οδηγούνται οριστικά στο κλείσιμο). Ο χώρος του επιστημονικού δυναμικού της χώρας και οι ελευθεροεπαγγελματίες βρίσκονται σε συνεχή ρήξη με τις κρατικές πολιτικές για τα εισοδηματικά, τα δικαιώματά τους και για τα ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και των θεσμών.

Το ένα (1) εκατομμύριο άνεργοι και οι πρωτοφανείς πολιτικές λιτότητας στον κόσμο της εργασίας και της σύνταξης έχουν δημιουργήσει αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και την παραδοσιακή του εκλογική βάση. Τρισήμισυ (3,5) εκατομμύρια εργαζομένων ζουν μέσα στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα, γεμάτοι από οργή και χωρίς ελπίδα για το μέλλον.

Το πολιτικό προσωπικό του ΠΑΣΟΚ αμήχανα παρακολουθεί τις εξελίξεις. Περιμένει το «μάννα εξ ουρανού». Αυτή τη φορά όμως δεν θα’ ρθει. Τα μανιφέστα και τα συμβόλαια του ΠΑΣΟΚ με τo λαό τελείωσαν, δεν έχουν κανένα πλέον αντίκρισμα. Βέβαια, οι περαστικοί, οι πολιτικοί τουρίστες στο ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη εγκαταλείψει το σκάφος. Το ΠΑΣΟΚ δεν ξαναζωντανεύει με μανιφέστα και ηθικές, πατριωτικές κορώνες.

Πρέπει να ανοίξει μια νέα σελίδα για να ξανακτίσει μαζί με την παραδοσιακή του βάση και τα ανήσυχα πολιτικά και κοινωνικά κινήματα τη δημοκρατική παράταξη. Να ξανακτίσουμε με συγκεκριμένες πολιτικές και μέτρα τη μικρομεσαία τάξη στη χώρα μας. Τα εγκαταλειμμένα χωράφια και οι δημόσιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις να χορηγηθούν σε άνεργους και ακτήμονες. Για τη νέα γενιά να παρθούν άμεσα μέτρα για την κοινωνική και οικονομική ένταξή τους.

Να κτίσουμε και πάλι γέφυρες με τους κοινωνικούς φορείς. Τα συνδικάτα και τις επαγγελματικές ενώσεις. Να παλέψουμε και να αντιμετωπίσουμε ως υπ’ αριθμό ένα εθνικό στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας. Να δώσουμε δουλειά στο 1 εκατομμύριο ανέργους.

Το νέο πλαίσιο της δημοκρατικής παράταξης στον πυρήνα του πρέπει να έχει τις στρατηγικές και τις πολιτικές για τον απεγκλωβισμό από τις μνημονιακές πολιτικές. Πολιτικές, οι οποίες έχουν κυριολεκτικά περιορίσει την κυριαρχία της χώρας στον πυρήνα της : στην οικονομική και κοινωνική πολιτική της, αλλά και την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας μας.

Η προάσπιση των θεμελιωδών οικουμενικών ανθρώπινων δικαιωμάτων της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της εργασίας και της δικαιοσύνης πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα της νέας μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Μιας παράταξης που θα μπολιάζεται από τα σύγχρονα ιδεολογικά ρεύματα και τις αρχές της αξιοπρέπειας του πολίτη, της εμπιστοσύνης, της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης.

Αυτή η παράταξη μπορεί να γεννηθεί από τα σπλάχνα του ΠΑΣΟΚ και να αγκαλιάσει, να συστρατευθεί με την πολύχρωμη αριστερά για να οδηγήσουν τον τόπο σε μια νέα τροχιά. Από το ΠΑΣΟΚ πρέπει να γεννηθεί ένα νέο πολιτικό κίνημα ριζοσπαστικό και δημοκρατικό, που θα συσπειρώνει τα κοινωνικά κινήματα και θα συμπορεύεται με την πολύχρωμη αριστερά σε στρατηγικούς αλλά και κοινωνικούς στόχους.

Μαζί για την Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών, της κοινωνικής και οικονομικής σύγκλησης. Μιας δημοκρατικής Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν θα υπηρετεί τις δυνάμεις της αγοράς, του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, αλλά πρώτιστα των ευρωπαίων πολιτών. Γι΄ αυτή την Ευρώπη πρέπει να πορευτούμε και να ανατρέψουμε τον διαχωρισμό ανάμεσα στην Ευρώπη των δανειστών και των οφειλετών. Μαζί για την απελευθέρωση της χώρας μας από τους δανειστές και την Ανάκτηση της Αξιοπρέπειας, της Κυριαρχίας, της Ανάπτυξης και της Ευημερίας. Η «νομενκλατούρα» του ΠΑΣΟΚ και οι νεόφερτοι – πολιτικοί τουρίστες ας συνειδητοποιήσουν αυτή την πραγματική κατάσταση, που οδήγησε στο μαρασμό το μεγαλύτερο κοινωνικοπολιτικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα της Νότιας Ευρώπης. Οι πολίτες ανάλογα με τα ¨΄ έργα και τις ημέρες τους θα τους κρίνουν στην κάλπη. Η ιστορία θα έχει τη δική της ψύχραιμη αξιολόγηση των πραγμάτων.