«Σήμερον ο Άδης στενών βοά»

«Τω πάθε σου, Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν, και τη Αναστάσει σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν Κύριε δόξα σοι» (στιχηρό Μ. Σαββάτου).
«Το Μέγα Σάββατο σιγά ως «πάσα σάρξ βροτεία» του αναπεσόντα ως λ’εοντα τον ύπνο μην ταράξει «τις εγερεί σε βασιλεύ;» Άνεμος κι αναδεύεται πνοή και δεν κρατιέται. Σκορπάει τα’ ανέσπερο το φως βροντάει «άρατε πύλας» και τρέχει τρέχει να το πει πως ο Χριστός ανέστη». (Καίτη Χιωτέλη).
Μέγα Σάββατον σήμερα και ενώ τα πάντα ησυχάζουν, μετά τα οδυνηρά γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας στον άδη συμβαίνουν και εκεί μεγάλα και πρωτάκουστα γεγονότα. Ο Κύριος βρίσκεται εκεί και συνεχίζει το κοσμοσωτήριο έργο Του στις ψυχές των πρό Χριστού τεθνεώτων. Και συμβαίνουν ταυτόχρονα δύο σημαντικά γεγονότα. Χαρά, αγαλλίαση και ευτυχία για τις ψυχές των δικαίων, που βλέπουν, ακούνε και ακολουθούν τον Σωτήρα Χριστό στην ένδοξη Ανάσταση Του. Λύπη, πένθος, απογοήτευση για τις ψυχές των αμαρτωλών και αμετανόητων εχθρών του Χριστού, που παραμένουν στον άδη.

Και γι’ αυτό ακριβώς το περιστατικό το λυπηρό και δυσάρεστο για τις ψυχές που κολάζονται ο υμνογράφος μας προσωποποιεί τον άδη που ομολογεί την πανωλεθρία του. «Σήμερον ο άδης στένων βοά», σήμερα ο άδης στενάζοντας αναφωνεί: Ήταν σε μένα συμφέρον να μη είχα δεχθεί Εκείνον που γεννήθηκε από την Μαρία διότι με Το να έλθει Αυτός (ο Χριστός) εις εμέ, κατέλυσε (διέλυσε) την εξουσία μου, τις χάλκινες πύλες μου σύντριψε τις ψυχές τις οποίες προηγουμένως είχα στη κατοχή μου, Αυτός σαν (παντοδύναμος) Θεός που είναι τις ανέστησε (και τις πήρε από μένα). Δόξα, Κύριε, ανήκει (αναφωνούμε εμείς οι πιστοί) εις τον Σταυρικό Σου θάνατον και στην Ανάσταση Σου.

Αλλά και πάλι, εμείς οι πιστοί, αναγνωρίζουμε και ψάλλουμε πως: «Με το πάθος Σου (το σταυρικό) Χριστέ, ελευθερωθήκαμε από τα (αμαρτωλά) πάθη μας (όλοι εμείς οι ζωντανοί, από την παρούσα ζωή) και με την Ανάσταση Σου λυτρωθήκαμε (σωθήκαμε) από την φθορά του θανάτου (και την κόλαση). Γι’ αυτό και πάλι Σε δοξάζουμε Κύριε (και Σε ευγνωμονούμε). Και μας εξηγεί ο Αγ. Επιφάνειας Κύπρου απλά και κατανοητά: «Τι έγινε λοιπόν; Με την εμφάνιση Του στον άδη ο Θεός τους έσωσε όλους χωρίς εξαίρεση; Όχι, βέβαια, αλλά κι εκεί όσους πίστεψαν. Χθες φανερώθηκε ή σωτηρία, σήμερα η εξουσία χθες η αδυναμία, σήμερα η κυριαρχία χθες η ανθρώπινη φύση, σήμερα η θεϊκή. Χθες Τον χτυπούσαν, σήμερα χτυπάει την κατοικία του άδη με την αστραπή της Θεότητος χθες Τον έδεναν, σήμερα χαρίζει ελευθερία στους καταδίκους χθες οι υπηρέτες του Πιλάτου Τον περιγελούσαν, σήμερα οι πορτάρηδες (οι φρουροί) του άδη Τον είδαν κι’ έφριξαν…». Για όλ’ αυτά κι εμείς αναφωνούμε με χαρά και ανακούφιση πολλή: «Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα Σου». Αμήν

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
ΜΕΛΕΤΙΟΣ Ν. ΘΑΝΑΣΟΥ
ΙΕΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΪΣΤΑΜΕΝΟΣ
Ι.Ν. ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΘΗΒΩΝ
ΜΕΛΟΣ Δ.Σ. ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΒΟΙΩΤΙΑΣ